Ελληνοϊαπωνικό Κέντρο
Στις 19 Ιουνίου 2008 το Ελληνοϊαπωνικό Κέντρο έλαβε ένα e-mail. Ήταν από την Μιγιάο Σούκο, καθηγήτρια στο λύκειο του Ναγκάνο Μινάμι της επαρχίας Ναγκάνο, στην Ιαπωνία. Το μήνυμα έλεγε: «Το σχολείο μας διοργανώνει το ετήσιο πολιτιστικό φεστιβάλ του και διάλεξε ως θέμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επ’ ευκαιρία μάλιστα της τέλεσής τους στο Πεκίνο φέτος το καλοκαίρι. Γι’ αυτό, η τάξη μου αποφάσισε να κάνει μια έρευνα και να παρουσιάσει την Ελλάδα, τη γενέτειρα του Ολυμπισμού».
Από αυτό το μήνυμα της καθηγήτριας διακρίναμε, με χαρά, τον ενθουσιασμό των μαθητών και την επιθυμία τους να μάθουν για τους Αγώνες και την Ελλάδα, με αφορμή τη διεξαγωγή της Ολυμπιάδας. Οι μαθητές είπαν στην κυρία Μιγιάο ότι θα ήθελαν η έρευνά τους να μην περιοριστεί στο διαδίκτυο και σε βιβλία, αλλά να μπορέσουν, επίσης, να πάρουν απευθείας συνεντεύξεις από Έλληνες. Η κυρία Μιγιάο θα πρέπει να αισθάνθηκε μεγάλη απογοήτευση με τη διαπίστωση ότι δεν κατοικούν πολλοί Έλληνες στην Ιαπωνία, και ότι, επιπλέον, οι περισσότεροι από αυτούς μένουν στην περιοχή του Τόκυο. (Το Ναγκάνο βρίσκεται 200 χλμ. βορειοδυτικά της ιαπωνικής πρωτεύουσας.)
Η καθηγήτρια κα Μιγιάο στην τάξη της
«…Θα θέλαμε να ακούσουμε αυθεντικές ελληνικές φωνές στη μητρική τους γλώσσα», αναφέρει μεταξύ άλλων. Η προσπάθεια της κυρίας Μιγιάο συνεχίστηκε ωσότου μας εντόπισε, εντέλει, μέσω του internet. Όταν ήρθε σε επαφή μαζί μας, απέμενε λιγότερο από ένας μήνας μέχρι την έναρξη του φεστιβάλ του σχολείου. Έτσι, ο σχεδιασμός έπρεπε να ξεκινήσει άμεσα, ώστε να ανταποκριθούμε θετικά - αφενός στον ενθουσιασμό των μαθητών, αφετέρου στο ενδιαφέρον της καθηγήτριας για τους μαθητές της.
Το πρώτο ζήτημα με το οποίο έπρεπε να ασχοληθούμε ήταν το πώς θα στήνονταν οι συνεντεύξεις. Αν υπήρχε αρκετός χρόνος μέχρι το φεστιβάλ, θα μπορούσαμε να οργανώσουμε online-chats. Για κάτι τέτοιο, όμως, θα χρειαζόταν να έχουμε διαθέσιμους έναν ή και δύο διερμηνείς - δεδομένης μάλιστα και της διαφοράς ώρας ανάμεσα στις δύο χώρες. Προτείναμε, λοιπόν, οι Ιάπωνες μαθητές να καταρτίσουν μια λίστα με τις ερωτήσεις τους και να μας τη δώσουν, ώστε να τη μεταφράσουμε και να πραγματοποιήσουμε τις συνεντεύξεις με τους Έλληνες μαθητές εδώ. Στη συνέχεια, θα μεταφράζαμε τις απαντήσεις στα ιαπωνικά και θα τις στέλναμε στο σχολείο μαζί με τα βίντεο των συνεντεύξεων. Επίσης, προτείναμε στους μαθητές να «κατεβάσουν» απευθείας τα βίντεο από το internet, για να μη χρειαστεί να περιμένουν μέχρι και μία εβδομάδα να φτάσουν οι πληροφορίες στο Ναγκάνο με το ταχυδρομείο. Με αυτό τον τρόπο, θα είχαν περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία της παρουσίασής τους. Ακόμα, ως ευγενική προσφορά του Ελληνοϊαπωνικού Κέντρου προς τους μαθητές του λυκείου του Ναγκάνο και τους επισκέπτες του φεστιβάλ, στείλαμε βιβλία σχετικά με την ελληνική ιστορία και τους αρχαιολογικούς χώρους, μια ελληνική σημαία και καρτ-ποστάλ με στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή στην Ελλάδα.
Το δεύτερο θέμα για το οποίο έπρεπε να φροντίσουμε ήταν να βρούμε Έλληνες μαθητές και να τους πάρουμε συνέντευξη. Όπως όλοι γνωρίζουμε, το διάστημα από τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο είναι περίοδος αδειών για τους Έλληνες, και οι περισσότεροι επιστρέφουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους ή λείπουν σε διακοπές. Από την άλλη πλευρά, οι Ιάπωνες μαθητές επιθυμούσαν να έχουν στη διάθεσή τους όσο περισσότερες συνεντεύξεις ήταν δυνατό. Θεωρήσαμε ότι η συγκεκριμένη ανταλλαγή δε θα ήταν απλώς απαντήσεις Ελλήνων μαθητών σε ερωτήσεις κάποιων ξένων, αλλά μια μεγάλη ευκαιρία για νέους ανθρώπους και στις δύο χώρες να αποκτήσουν αμοιβαία κατανόηση. Σκεφτήκαμε, επίσης, ότι οι επαφές τους θα συνεχίζονταν πιθανότατα και στο μέλλον. Καταλήξαμε να χωρίσουμε τις συνεντεύξεις σε δύο μέρη: το ένα για σπουδαστές σεμιναρίου ιαπωνικής καλλιγραφίας στην Αθήνα, το άλλο για φοιτητές της ιαπωνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Η καθηγήτρια ιαπωνικών κα Γιόκο Σουζούκι στη συνέντευξη για τα παιδιά του Ναγκάνο, στο σεμινάριο καλλιγραφίας που διοργάνωσε στον Ελληνο-Ιαπωνικό Σύνδεσμο
Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν σε ζεστή ατμόσφαιρα στο σεμινάριο καλλιγραφίας. Οι Ιάπωνες μαθητές του λυκείου του Ναγκάνο Μινάμι ένιωσαν μεγάλη έκπληξη όταν αντίκρισαν στις οθόνες τους Έλληνες που ενδιαφέρονταν για την Ιαπωνία και σπούδαζαν ιαπωνικά, καθώς προσπαθούσαν να αυτοσυστηθούν στην ελληνική και την ιαπωνική γλώσσα. Άνθρωποι τόσο ανόμοιοι με εκείνους, άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα μαλλιών και ματιών, με άλλα έθιμα, που μιλούν μια ξένη γλώσσα, να χρησιμοποιούν το ιαπωνικό πινέλο καλλιγραφίας, το μελάνι και την πέτρα , για να προσπαθήσουν να κάνουν ιαπωνική καλλιγραφία, όπως έχουν προσπαθήσει στις δικές τους τάξεις οι περισσότεροι Ιάπωνες μαθητές. Τι να σκέφτηκαν, άραγε, οι Ιάπωνες μαθητές του λυκείου, όταν άκουσαν τους Έλληνες μαθητές να λένε: «Θα ήθελα να έρθω στην Ακιχαμπάρα κάποια μέρα»; Πάντως, εντυπωσιάστηκαν ιδιαίτερα ανακαλύπτοντας πόσο πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρονται για την Ιαπωνία και μελετούν γι’ αυτήν, σε μια χώρα τόσο μακρινή όσο η Ελλάδα· σίγουρα, πολλοί περισσότεροι απ’ όσους εκείνοι περίμεναν.
Η συνέντευξη από τη Βασιλική Βίκου, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έτυχε πολύ ευγενικής υποδοχής, όπως και οι συνεντεύξεις από το σεμινάριο καλλιγραφίας. Οι ερωτήσεις που της έγιναν ήταν ποικίλες: πώς περνούν τη μέρα τους οι Έλληνες φοιτητές, τι γνωρίζει για την Ιαπωνία, τι είδους πόλη είναι η Αθήνα, τι γνώμη έχει ως Ελληνίδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και πώς είναι η ελληνική κουζίνα. Η Βασιλική απάντησε με μεγάλη επιμέλεια σε όλες τις ερωτήσεις, μία προς μία.
Το ότι οι Ιάπωνες μαθητές κατάφεραν να ακούσουν τις ίδιες τις φωνές και τις απόψεις διαφόρων Ελλήνων φαίνεται ότι πολλαπλασίασε το ζήλο για μάθηση και εμβάθυνε το ενδιαφέρον τους για την Ελλάδα. Άλλωστε, αυτό διακρίνεται καθαρά και στα γράμματα που λάβαμε στη συνέχεια. Μεταξύ άλλων, γράφουν: «Θέλω πολύ να επισκεφθώ την Ελλάδα», «Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για την Ελλάδα», «Ελπίζουμε οι Έλληνες να έρθουν να επισκεφθούν την Ιαπωνία, και ειδικά την πόλη μας, το Ναγκάνο».
Έτσι, το σχολικό φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Μας έστειλαν πολλές φωτογραφίες και γράμματα. Οι φωτογραφίες ήταν από βίντεο με συνεντεύξεις, παρουσιάσεις σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το ελληνικό αλφάβητο, αλλά και προτάσεις που έγραψαν με ελληνικά γράμματα - ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους. Η Ελλάδα δεν είναι πια γι’ αυτούς τους μαθητές άλλη μια ξένη χώρα, πολύ μακρινή· είναι μια χώρα την οποία θέλουν να γνωρίσουν και να κατανοήσουν, μια χώρα όπου ζουν πολλοί άνθρωποι που αγαπούν την Ιαπωνία.
Ελπίζουμε ότι οι σχέσεις μεταξύ του λυκείου του Ναγκάνο Μινάμι και της Ελλάδας θα έχουν μια καλή συνέχεια. Με μεγάλη ικανοποίηση συνεισφέρουμε σε παρόμοιες, τόσο σημαντικές, ανταλλαγές και είμαστε αποφασισμένοι να εξακολουθήσουμε να συμμετέχουμε σε ανάλογες προσπάθειες και στο μέλλον.
ΕΛΛΗΝΟΪΑΠΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Υ.Γ. μερικά από τα πολλά γράμματα που λάβαμε στο Ελληνοϊαπωνικό Κέντρο από τους μαθητές του Ναγκάνο |
Λύκειο Ναγκάνο Μινάμι - Γράφει η καθηγήτρια Μιγιάο Σούκο
Στο Λύκειο του νότιου Ναγκάνο μία σχολική χρονιά περιλαμβάνει πέντε τάξεις. Για τη Γιορτή του Πολιτισμού που γίνεται κάθε χρόνο, τα παιδιά της πρώτης χρονιάς διαλέγουν ένα γενικό θέμα, το οποίο ερευνούν και μετά κάνουν σχετικές ανακοινώσεις. Φέτος, λόγω των Ολυμπιακών του Πεκίνου, το θέμα που διάλεξαν ήταν οι Ολυμπιακοί αγώνες. Καθεμιά από τις πέντε τάξεις τους ανέλαβε να ασχοληθεί με κάποια πτυχή αυτών των αγώνων. Έτσι, η ομάδα που ανέλαβε τη γυμναστική, ετοίμασε ανακοίνωση με τίτλο «οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα σπόρ», η τάξη που ανέλαβε την κοινωνική πλευρά των αγώνων ετοίμασε ανακοίνωση με θέμα «οι Ολυμπιακοί αγώνες και η οικονομία» κ.ο.κ.
Λοιπόν, η τάξη μας, επειδή εγώ διδάσκω αγγλικά, ανέλαβε το θέμα «οι χώρες που μετέχουν στους Ολυμπιακούς και οι γλώσσες τους». Χωριστήκαμε σε κάμποσες ομάδες, καθεμιά από τις οποίες ανέλαβε ένα τμήμα του θέματος και αρχίσαμε την έρευνα. Ψάχναμε όλες τις χώρες που παίρνουν μέρος στους Ολυμπιακούς, βρίσκαμε τους χαιρετισμούς στη γλώσσα τους ή, επειδή οι αγώνες οργανώθηκαν στο Πεκίνο, ψάχναμε κείμενα που παρουσίαζαν τους αγώνες στα κινέζικα.
Μία από αυτές τις ομάδες ανέλαβε να πάρει συνέντευξη από τους Έλληνες που ζουν στο Ναγκάνο. Εφόσον επρόκειτο για την πόλη του Ναγκάνο, πίστευα κι εγώ ότι πρέπει να υπάρχουν κάμποσοι, που μένουν σ’ αυτή για δουλειές. Οι μαθητές πήραν πρώτα τηλέφωνο από το γραφείο της επαγγελματικής αποκατάστασης του σχολείου στο Κυβερνείο της Επαρχίας του Ναγκάνο ψάχνοντας για έναν μίτο. Όμως εκεί τους απάντησαν ότι δεν ξέρουν και τους παρέπεμψαν στην Ένωση Διευθυντών Επιχειρήσεων. Η απάντηση που πήραν από εκεί ήταν ότι Έλληνες στην επαρχία του Ναγκάνο δεν υπάρχουν. Απογοητευμένα τα παιδιά πήραν τότε τηλέφωνο στην Ελληνική Πρεσβεία, στο Τόκυο, ρωτώντας αν ισχύει ότι δεν υπάρχει κανένας Έλληνας στην επαρχία του Ναγκάνο. Τους είπαν ότι πραγματικά, δεν υπάρχει. Τα παιδιά απογοητεύτηκαν εντελώς.
Τότε άρχισα εγώ η ίδια μια δική μου έρευνα στο διαδίκτυο. Μέσα από αυτή, τελικά, βρήκα τον δικτυακό τόπο του Ελληνοϊπωνικού κέντρου στην Αθήνα. Επικοινώνησα με αυτό το κέντρο και ρώτησα, αν μπορούν να συνεργασθούν μαζί μας. Σε απάντηση έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έλεγε ότι δέχονταν. Η χαρά μου εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο μεγάλη, που έτρεξα ενθουσιασμένη στο γραφείο των καθηγητών, να το πω και σε άλλους συναδέλφους. Τα παιδιά επίσης ξαφνιάστηκαν και συγκινήθηκαν. Στο αγγλικό τους αναγνωστικό συχνά γράφει για θέματα όπως οι καλές και οι κακές πλευρές της εποχής του διαδικτύου, αλλά αυτή τη φορά ο κόσμος που περιγράφει το αναγνωστικό έγινε απτή πραγματικότητα. Μας δόθηκε η δυνατότητα να αισθανθούμε ότι κάτι από αυτά που λέγονται εκεί πραγματοποιείται στ’ αλήθεια. Κι εγώ η ίδια, βλέποντας ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί πραγματικά, γέμισα από αισθήματα έκπληξης και ταυτόχρονα ευγνωμοσύνης.
Μαθήτριες του Ναγκάνο στην προβολή της
συνέντευξης της Βασιλικής
Μετά, οι άνθρωποι του Ελληνοϊπωνικού κέντρου, μ’όλη τους την απασχόληση μας πρόσφεραν συνέντευξη μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Μάλιστα μας την έγραψαν ελληνικά και μετά μας την έγραψαν και ιαπωνικά. Μας έστειλαν επίσης λεπτομερή εξήγηση της ελληνικής γραμματικής. Εκτός από τα αμέτρητα ηλεκτρονικά μηνύματα που αντάλλαξαν μαζί μας, μας έστειλαν επίσης DVD, βιβλία με ποικίλο υλικό, ταχυδρομικές κάρτες. Μια διακοσμητική ελληνική σημαία που επίσης μας έστειλαν, προκάλεσε φοβερή ατμόσφαιρα.
Οι επισκέπτες μας, βλέποντας στο DVD που είχαμε σε επίδειξη καταμεσής στη Γιορτή του Πολιτισμού τους Έλληνες μαθητές να απαντούν στις ερωτήσεις των μαθητών του Λυκείου του Ναγκάνο, συγκινούνταν κι αυτοί.
Θέλω πραγματικά από το βάθος της καρδιάς μου να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό του Ελληνοϊπωνικού Κέντρου, όλους τους Έλληνες μαθητές, καθώς και την κυρία Ναγκάτα Τζούνκο. Βέβαια, θα θέλαμε και από δω και πέρα να συνεχίσομε αυτή τη θαυμάσια σχέση με την Ελλάδα.
Μιγιάο Σούκο
Καθηγήτρια
Βιβλία και καρτποστάλ από την Ελλάδα
TOP |
